fbpx
Selecteer een pagina

Het galmde door de zaal heen: music was my first love, music of the future, music of the past. Ik vond het mooi en ik zag de kinderen ook heerlijk genieten. Een prachtige voorstelling van de muziekschool om kinderen muziek en de liefde voor muziekinstrumenten bij te brengen. Wat een mooie boodschap ❤️ Ik was als begeleider mee met school.

Even daarvoor zat in de bus en voelde me ietwat ongemakkelijk. Ze hadden het over mij, ze hadden het over de kids. “ dat we asociaal zijn”. Ze vertelden een verhaal waarin ik ons niet herkende, maar wel waar was. Waar in hun ogen. Net als mijn verhaal en die van de kinderen waar is.

20 kids, 5 begeleiders in een reguliere bus. Ik zit nooit in de bus. Het was weer de eerste keer sinds jaren. Mijn zoontje breng ik elke dag met de auto weg. Met openbaar vervoer is het nogal een toer en op de fiets is het een uur. Er kwamen wat oudere mensen de bus in en ze vroegen of de kinderen aan de kanten wilden gaan. Er was nog plek in de bus, dus ik had er nog niet zo op gelet. Maar zodra ik het op merkte vroeg ik de kinderen of ze even ergens anders wilden gaan zitten. Dat deden ze. Ik ging met de kinderen mee naar achteren en zij begonnen het gesprek. “ Vroeger gebeurde dit niet, vroeger waren de kinderen niet zo. Vroeger hielden we de kinderen onder de duim. En die juf: die juf, die zei er niets van, zag je dat. Het is echt slecht gesteld met de wereld. “

Ik kreeg even wat kriebels in mijn buik, ademde een paar keer diep in en uit en koos voor kijken en observeren. Ze hadden het fijn met zijn vieren, samen zijn, samen ‘klagen’. Ze genoten op hun eigen manier van de verbinding. De kinderen gingen door op hun eigen manier en bleven zichzelf.

Een van de andere begeleiders, die niets had gehoord, begon verder op het lied in te zetten: Welles nietes. Ze hadden het laatst een keer tijdens een voorstelling opgevoerd. Een leuk lied over gelijk willen krijgen van Jeroen Schipper. Hoe toepasselijk voor mij op dit moment. Want iets in mij vond het natuurlijk niet fijn dat hun waarheid niet mijn waarheid was. Dat ik liefdevolle kinderen zag, mooie begeleiders, en als hulpmoeder een ontzettend goede juf aan het werk zag en mijn eigen intenties ook goed weet. Dat we het met elkaar goed bedoelden en en ons zelf en sociaal willen zijn.

Maar ergens kon ik dat punt in mezelf vinden, die zegt: Ieder zijn eigen realiteit. En ergens weet je dat kiezen voor je gelijk krijgen niet helpt.

wil ik gelijk of wil ik geluk?

Is een mooie mantra in deze situaties.

Ik koos voor geluk en om mijn eigen oordelen over hen ook te laten gaan. Ik stuurde liefde naar hen en keek met liefde naar de kinderen. Dit lukt me niet altijd, maar in deze situatie, met de kinderen van de toekomst kon ik de liefde voelen in mijn hart voor de kinderen en voor hen. Want wij zijn omdat zij bestaan en uit onze voorouderen zijn wij ontstaan.

Eerlijk is eerlijk door er nu over te schrijven hoop ik wel dat er iemand is die denkt aan dit verhaal als we betekenis geven aan het gedrag van de ander. Want wellicht heeft de ander, wie dan ook, wel goede bedoelingen en hoeven we onze gedachten en oordelen niet altijd als waarheid te zien?

Liefs,
Een een gelukkige dag